Ik was even vijf daagjes off to London City. En dat was cool. Zeer cool. Nou was dit niet de eerste keer dat ik Londen was, maar het blijft een magische stad. Mooie gebouwen, knappe Engelse jongens mét cute accent, beleefde mensen. En ik zocht ook nog wat oude vrienden op:

 

 

Best een geslaagde vakantie, toch?

 

Sanne

 

P.S. Hoeditnoutochweerallemaalkan? Ik zeg twee woorden: Madame. Tussaud. Is leuk man.

Het leven is mooi. Eerlijk waar. Heerlijk weer, lekker vakantie, veel geld verdiend bij de Praxis, Sanne is jarig (ja, echt waar!), het was echt een mooie dag. En die leuke jongen die langs kwam fietsen, die was ook heel mooi.

 

Het was echt niet zomaar een random dude, hij was echt móói. Typisch mooi, maar niet mooiboy-mooi. Televisie-mooi, maar niet nep-mooi. Zie je hoe goed dat is? Hij was echt een regelrechte sexgod. En omdat het leven zo mooi was vandaag, keerde het universum zich in mijn voordeel en keek hij me aan. En dan niet aankijken als in je-bent-een-voorbijganger-dus-kijk-ik-even-naar-je, we hadden echt oogcontact. Ja, ik hou van special effects vandaag. Maar goed, ik voelde me dus zowaar een heel kort ogenblikje nog beter, want hij leek mij toch ook wel een mooi meisje te vinden (ik zeg niet dat hij mij net zo mooi vond als ik hem, het leven is mooi maar zo narcistisch ben ik niet). Ik keek zelfs nog even achterom, en jawel! Dat deed hij ook! Twee keer hadden we oogcontact, twee keer! In een ontmoeting van misschien 3 seconden. Vond ik toch best mooi.

Anyway, toen ik thuis kwam voelde ik me dus opperbest en gooide vrolijk mijn jas op de kapstok, een kapstok die heel toevallig in een hal hangt waar ook heel toevallig een spiegel is. Een onontkoombare spiegel weliswaar, zo eentje waar je in móet kijken als je er langs loopt, omdat hij nou eenmaal daar hangt. Bijna optimistisch keek ik erin, en...

 

Errrrrrrr. Al mijn vrolijkheid stortte in één klap in elkaar. De wereld was niet meer mooi, het was regelrecht kut. En waarom, vraag je je misschien af? Nou, in al die vrolijkheid en gelukkigheid was ik compleet vergeten dat ik... mijn Praxis uniform nog aanhad. Jawel, een knalgeel shirt (wat niemand siert, denk even na jongens!), een mannenbroek met in supergrote letters 'PRAXIS' erop en de meest onflatteuze schoenen die je ooit hebt gezien. Om je even wat bij voor te stellen:  

 

 

 

En dan nog zo'n 3 keer erger. Ik was geel, mannelijk en ik had een bijzonder onaantrekkelijk rood zweethoofd. Natuurlijk had het allemaal nog tien keer erger gekund, als ik bijvoorbeeld een kindje in Afrika was en een hongerbuik had of als ik geen liefdevolle ouders maar een stel tirannen had gehad (ik noem maar even wat voorbeelden), maar op dat moment was het echt het ergste wat er had kunnen gebeuren. Het leven is kut.

 

 

Marlies

In tegenstelling tot de zooi van woorden die hieronder staat, is dit een uitermate rustig en kalm berichtje. Of nou, de schrijfstijl is in ieder geval een stuk rustiger. Van binnen ben ik niet rustig, want het is weer eens zover: ik ga mijn kamer veranderen. Klinkt niet zo spannend, maar wacht maar eens tot je de opties ziet.

 

Zo eens in de zoveel tijd heb ik een brandend verlangen om een compleet nieuwe kamer tevoorschijn te toveren. De kleur van de muren is op dit moment een mix van stuc, aansmeersel en groen, maar oorspronkelijk was 1 muur appeltjesgroen, 1 muur anijsgroen en 1 muur roomwit. Nee, ik heb niet maar 3 muren, alleen de vierde muur is nauwelijks een muur te noemen. Maargoed, gister was dus zo'n dag dat ik het he-le-maal zat was. Groen, walgelijk! Hoe kwam ik ooit op het idee?! Dus speurde Marlies de Flexa-site af en kwam de volgende opties tegen:

 

Voor de blikvanger-muur:

- Karmijnrood (grote kanshebber!)

- Papaver

- Royal Ocean

- Royal Rose

- Zwoel  

- Swing

- Saffier

- Soul  

- Azuurst

- Kus

 

Voor de middenmuur:

- Havana Geel

- Havana Zachtgeel

- Nevel

- Zondagochtend

- Track

- Solo

- Edelweis

En voor de neutrale muur:

- HiFi (nee, ik maak geen grapje, zo heet het echt)

- Lounge
- Kenia Nunancecamel

- Napels Zachtgeel

 

Nu is dus de tijd aangebroken waarin ik eeuwig combinatie moet maken, kleurstaaltjes moet gaan maken, sferen en beslissingen moet gaan maken. Iemand met een fantastisch idee is welkom!

 

 

Marlies

Heeeeelp! Ik moet nog schoolexamenaardrijkskundelerennaarhockeytraininggaanmailennaarmijnuitwisselingsmaat

natuurkundemakenfietslampfixenconditietrainenipodopladenkadootjevanJannekeverderafmaken

cdsimporterenenopipodzettenaaniedereenvertellendatikoverzesdagenjarigbentasinpakken

voorreunievanzomerkampMaannahbellentasinpakkenvoorLondenFransmakeneenpasserzoeken

mijnschooltasinpakkenkadootjevoorNienkeafmakenkameropruimenhamsterhokverschonenfotos

bewerkendouchen. En ook nog een beetje slapen. Zou fijn zijn. De essentie van de woordenbrei hierboven: ik heb het druk. Zo druk dat ik niet eens meer tijd heb om spaties te typen.

En dan heb ik ook nog eens de hele tijd dit liedje in mijn hoofd:

Draagt niet echt bij aan de rust in mijn hoofd.

 

Sanne

Op dit moment is Sanne lekker aan het feesten in Naarden, na lekker te hebben gefeest in Rotter- en Amsterdam. Aangezien ik geen coole feestjes had dit weekend, had ik weer eens een heleboel tijd om tv te kijken. Films, maar ook een heleboel herhalingen van series kwamen aan bod. En toen opeens had ik het, een supertoll idee voor een blog, iets wat ik al 10 dagen (ofzo) niet had gehad (excuse moi). Een lijstje. En niet zomaar een lijstje, nee, een lijstje met de 10 leukste tv-koppels aller tijden!

 

Jaja jongens, ik heb onze weblog zojuist in een fonkelnieuw jasje gestoken. Dat groene was zo lentig, en het is volgens mij en het weer buiten al lang geen lente meer. Dus een beetje bruinig en bomig, met een vleugje fris blauw. Ik ben er zelf nog niet helemaal tevreden over, maar voorlopig kan het er best mee door.

Hierbij de metamorfose:

 

Van:

 

Naar:

 

Oh, en ik heb het nog niet met Marlies overlegd, dus als zij het shittie vindt dan gaat alles weer terug naar het oude. Heb ik voor niks 2 uur geprutst met photoshop en punt.nl.

 

 

Sanne

Waar zíjn die meisjes toch, vroegen al onze duizenden (ahum) lezers zich vast af de laatste week. Zijn ze dood ofzo? Nou dat valt wel mee, alhoewel we wel doodgegooid worden met huiswerk these days. Maarja. Dat is het zware leven van een vijfdeklasser. Oh, en ik was vanochtend trouwens ook nog bijna dood. Niet door een heftige kettingbotsing of door een aanrijding met een bus, maar door Fikkie. Of hoe hij ook moge heten.

 

Iedere ochtend als ik naar school fiets moet ik door een van de weinige stukjes (wannabe) natuur rond mijn wijk. Dat pad, dat officieel gewoon een degelijk fietspad is, hebben de hondeneigenaren zich brutaal toegeëigend, waardoor ik elke ochtend zigzaggend tussen de honden half mijn nek breek.

 

Want die honden, die luisteren gewoon niet naar hun baasjes. Hoe hard ze ook HIERRRRRRRRRRRRR FIKKIE roepen, hoe lang ze die r ook laten rollen, Fikkie komt toch niet. Fikkie blijft vrolijk voor mijn fiets ijsberen, zich van geen kwaad bewust. HIj kijkt niet eens naar zijn baas, of die nou in zijn handen klapt, fluit, schreeuwt of zijn broek uitdoet en op zijn hoofd zet, Fikkie blijft in zijn eigen wereldje. Fuck die baas, denkt hij. En terecht.

 

Want die baasjes, die zijn nog veel erger dan de honden zelf. Ze zijn natuurlijk sowieso niet op hun paasbest om kwart voor 8 's ochtends, maar om nou míj uit te gaan schelden als hún kuthondje voor mijn fiets hopst? In de meest Amsterdamse accenten krijg ik verwijten naar mijn hoofd geslingerd die helemaal niks met de situatie te maken hebben, en als ik voorzichtig zeg dat dit ook gewoon een fietspad is is het helemaal feest. Dan beginnen ze me te verwijten dat ik hun hond heb aangereden (terwijl die hond míj eerder aanreed), of ik misschien een bril nodig heb en dat ik dom ben. En bedankt.

 

Sowieso snap ik niet waarom mensen sommige honden nemen. Een trouwe, harige lobbes die je voeten warmt bij het haardvuur kan ik nog wel inkomen, maar waarom al die kleine kuthondjes? Of juist van die grote, dunne gevaartes? Tekkels, chihuahua's, poedels, pittbuls of rotweilers: ik snap het allemaal niet. Waarom van die agressieve beesten terwijl je ook gewoon een trouwe golden retriever kan nemen? Ik word er zelf gewoon agressief van. Zeker zo vroeg op de ochtend. Dus hierbij een collage honden die mij 's ochtends beter uit de weg kunnen gaan, willen ze niet overgereden worden. Want ik en mijn fiets zijn toch nog altijd groter en sterker dan zo'n hondje. Grom.

 

 

Voor alle gekwetste hondeneigenaren: sorry. Ik heb het gewoon niet zo op honden, zeker niet om kwart voor acht 's ochtends. Maar nu ik mijn hart heb gelucht zal ik de hondenliefhebbers van Nederland weer even met rust laten.

 

Oh, en als afsluiter voor de donderdagavond:

De lelijkste hond ter wereld. Kunt u ook weer lekker slapen vanavond.

 

Sanne

Twee logs in twee dagen, het is al een tijd niet meer gebeurd. Maar ik wou jullie toch even op de hoogte brengen van mijn zojuist verkregen status. Vandaag ben ik namelijk ultiem gelukkig.

 

Hoe dat komt? Nou, ik werd vanochtend wakker en het was koud. IJs- en ijskoud. Ik deed voor het eerst sinds de zomer weer mijn heerlijke badjas aan, ging naar beneden en zag zo'n heiige, verschrikkelijk koude ochtend, met een prachtige zonsopgang. Ik liep met een heet kopje thee naar de bank en zette John Mayer aan (mijn eerste aankoop van mijn eerste salaris!) en genoot al. De gitaar maakte me gelukkig.

 

Rond half elf ging ik taart halen, dat is traditie bij ons thuis: van je eerste salaris trakteer je. Ik had dus net mijn eerste salaris gehad en dus was het mijn beurt. Sanne kwam ook en samen met mijn ouders aten we goddelijke gebakjes. En het was pas elf uur!

 

De rest van de dag ging voorbij in slommeringen, maar wel fijne slommeringen. Niet zoveel gedaan, niet zoveel gezegd, maar wel genoten. John Mayer krijgt hiervoor minstens de helft van de credits. Het was ook niet zo'n bijzondere dag, ik wou jullie gewoon even op de hoogte stellen van mijn fijne dag :)

 

Marlies

Ik hou van guilty pleasures. Eerlijk waar, ik geniet ervan. Disney-films, Phil Collins, een traantje wegpinken bij Extreme Home Makeover... geweldig. Het mooie is dat iedereen ze heeft, en dat ik me dus niet héél erg hoef te schamen tegenover anderen.

 

Eén van mijn guilty pleasures is toch wel anderen observeren. En dan vooral om uit te vinden wat hun guilty pleasures zijn. En er zijn toch zeer verrassende resultaten uit dit onderzoek gekomen, moet ik je vertellen. Maar goed, het is voor jullie natuurlijk veel leuker om mij uit te lachen in plaats van onbekende mensen, dus hierbij mijn lijstje met dingen die ik eigenlijk liever voor mezelf houd:

 

1. Pannenkoeken bakken. Ik bak ze vaak. Váák, bedoel ik dan. Als ontbijt, lunch, diner, allemaal even lekker. Het is zelfs zo erg dat ik nog liever thuis blijf en pannenkoeken bak dan naar een sjiek restaurant ga.

 

2. Hugh Grant. Niet bepaald mijn droomvent als je hoort hoe hij met kinderen omgaat, maar dan accént....

 

3. Appeltaart met chocolademelk. En dan met heel veel slagroom, in een cafeetje, er de hele dag blijven zitten en allemaal concepten voor verhalen, liedjes, zelfs gedichten bedenken.

 

4. Fantaseren. Ik ben getrouwd met Brad Pitt, ik word achtervolgd door die leuke jongen van school waarna hij zijn liefde voor mij verklaart, ik gebruik de 'buitenbak' in de aula op school als podium waarop ik iedereen eens keihard en voor altijd vertel wat ik nou eigenlijk van ze vind, etcetera...

 

5. Tv-series op dvd-box, in het weekend, in mijn bed, met koffie. Geen uitleg nodig. Ultiem plezier.

 

6. Fotografie. Klinkt niet spannend, maar hoort wel bij mijn guilty pleasures vind ik, omdat ik het absoluut niet kan maar toch vaak genoeg stiekem de supersonische Canon EOS 400D van mijn vader gebruik om nutteloze en nietszeggende plaatjes van een bankje, nog een bankje, een vogel en een blaadje te schieten.

 

7. Chocoladecappuccino uit een zakje. Ja, die slappe, die zonder schuim, die eigenlijk niet naar cappuccino smaakt maar wel een heleboel naar chocolade. Het spijt me.

 

8. The Sisterhood of the Traveling Pants. En soortgelijken. A Lot Like Love, Pretty Woman, A Cinderella Story. Ik schaam me diep. Erg diep.

 

9. Alleen zijn. En dan bedoel ik niet een middagje of een avondje, maar soms ben ik echt blij als ik uit school en er is niemand thuis, ik hoef met níemand te praten, niemand praat tegen mij en ik praat niet tegen mezelf. Dan heb ik niemand nodig. (Zelfs Sanne niet.) En dat wil ik dan ook zo lang mogelijk zo houden.

 

10. De Olympische Spelen. Daar pink ik ook graag een traantje bij weg. Als mensen gouden medailles winnen ofzo.

 

 

Oke, wel weer genoeg genante bekentenissen voor vandaag. Ik ga een chocoladecappuccino drinken en Extreme Home Make Over kijken.

 

 

Marlies

Meisjes zijn eng. Echt waar, ik vind meisjes gewoon doodeng. Ik wil niet generaliseren, ik ben niet bang voor alle meisjes, maar van de meeste meisjes word ik behoorlijk zenuwachtig.

 

Van die meisjes die om het halfuur naar de wc rennen om te kijken of hun haar én mascara nog wel op hun plaats zit. En als dat niet het geval is make-up én borstel meehebben, om alles weer perfect te maken. Van die meisjes die zich elke ochtend vijf keer verkleden, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het eerste setje toch het beste was. Van die meisjes die zichzelf veel te dik vinden, maar zich toch volproppen met alles waar chocola in lijkt te zitten. Van die meisjes die zo hun best doen om anders te zijn dan de gemiddelde huppelkut, maar er precies hetzelfde uitzien als zij. Van die meisjes die alles schattig vinden, vooral als het klein, pluizig en/of roze is. Of Christiano Ronaldo die huilt. En die, als ze dan iets schattigs zien, keihard gaan gillen van opwinding. Van die meisjes die eigenlijk altíjd hysterisch gillen, of het nou om een spin, een knuffelbeertje of de nieuwste roddel is. Van die meisjes die overal zo moeilijk over doen, die achter alles duizend verklaringen zoeken.

 

Maar ook, en daarom ben ik zo bang voor ze, van die meisjes die als je langs ze loopt je aankijken alsof je hun exvriendje met een onderbroek op je hoofd bent. Een soort mengeling van spot en haat, zeg maar. En dan ga je toch twijfelen hè. Is mijn mascara niet uitgelopen? Kan dat shirtje toch niet bij die broek? Is er uit het niets een mega-pukkel op mijn voorhoofd gegroeid? En ruzie met die meisjes moet je ook niet proberen. Dan vliegen de gevatte, bitchy opmerkingen over en weer. Alles en iedereen wordt bij die ruzie betrokken en de roddels groeien van kwaad tot erger. Meisjes in ruzies zijn zo verschrikkelijk achterbaks en gemeen, ruziënde meisjes zouden gewoon verboden moeten worden.

 

Maar ik blijf natuurlijk zelf ook een meisje. En ook ik heb wel eens een vlaag van verstandsverbijstering, en gedraag me dan als zo'n eerste klas huppelkutje. Vertel me dat dan alsjeblieft en dwing me niet zo'n oppervlakkig tutje te zijn. Sla me desnoods midden in mijn gezicht. Alsjeblieft.

 

Sanne